پروتکل عملی شروع انسولین پایه (لانتوس / توجئو / NPH) و تیتراسیون ۳-۲-۱ در دیابت نوع ۲
خلاصه بالینی: چه زمانی در مطب انسولین را شروع کنیم؟ فرمول شروع با ۱۰ واحد یا ۰.۲ واحد بر کیلوگرم و آموزش خودتنظیمی دوز به بیمار بر اساس قند ناشتا.
۱) اندیکاسیون شروع فوری انسولین در دیابت نوع ۲ (ADA 2026): قند خون تصادفی بالای ۳۰۰ mg/dL، یا HbA1c بالای ۱۰٪، یا وجود علائم کاتابولیک (کاهش وزن ناخواسته، پلی‌اوری، پلی‌دیپسی و کتونوری)، یا عدم رسیدن به هدف HbA1c علی‌رغم درمان ترکیبی خوراکی/GLP-1. ۲) پروتکل شروع انسولین پایه (Basal Insulin): در کنار ادامه متفورمین (و SGLT2i/GLP-1)، انسولین گلارژین (لانتوس یا توجئو) را با دوز «۱۰ واحد زیرجلدی هر شب در ساعت ثابت (یا ۰.۱ تا ۰.۲ واحد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن)» شروع کنید. ۳) قانون طلایی تیتراسیون توسط بیمار (Self-Titration با هدف قند ناشتای ۸۰ تا ۱۳۰ mg/dL): به بیمار آموزش دهید هر ۳ روز یک بار میانگین قند خون ناشتای صبحگاهی خود را ببیند؛ اگر قند ناشتا بالای ۱۳۰ بود، ۲ واحد به دوز انسولین شبانه خود اضافه کند (اگر قند ناشتا بالای ۱۸۰ بود، ۴ واحد اضافه کند). اگر حتی یک نوبت قند خون زیر ۷۰ افتاد، دوز انسولین شبانه را ۴ واحد (یا ۱۰ تا ۲۰٪) کاهش دهد. ۴) هرگاه دوز انسولین پایه از ۰.5 واحد بر کیلوگرم (مثلاً بالای ۳۵ تا ۴۰ واحد در روز) فراتر رفت ولی HbA1c هنوز بالا بود، به جای بالا بردن بی‌رویه لانتوس (Overbasalization)، یک نوبت انسولین سریع‌الاثر قبل از بزرگ‌ترین وعده غذایی (نوورپید ۴ واحد) یا آگونیست GLP-1 اضافه کنید.