رویکرد به تاکی‌آریتمی‌های باریک و پهن در اورژانس: چه زمانی آدنوزین، آمیودارون یا شوک کاردیوورژن؟
خلاصه بالینی: الگوریتم ACLS برای مدیریت PSVT، فیبریلاسیون دهلیزی با پاسخ بطنی سریع (AF with RVR) و تاکی‌کاردی بطنی (VT).
اولین سؤال در برخورد با هر تاکی‌کاردی (ضربان بالای ۱۵۰): «آیا بیمار از نظر همودینامیک ناپایدار است؟» (افت فشار و شوک، درد قفسه سینه ایسکمیک، ادم حاد ریه، یا افت هوشیاری). ۱) اگر ناپایدار است: بدون اتلاف وقت، شوک «کاردیوورژن سینکرونیزه (Synchronized Cardioversion)» پس از آرام‌بخشی کوتاه بدهید! ۲) اگر پایدار است و QRS باریک و منظم است (PSVT): ابتدا مانور واگال اصلاح‌شده (فوت کردن در سرنگ ۱۰ سی‌سی و سپس خواباندن تنه و بالا بردن پاها به زاویه ۴۵ درجه)؛ در صورت عدم پاسخ، تزریق سریع ۶ میلی‌گرم «آدنوزین» در رگ آنته‌کوبیتال به همراه فلاش سریع ۲۰ سی‌سی نرمال‌سالین (در صورت عدم پاسخ، ۱۲ میلی‌گرم). ۳) اگر QRS باریک و نامنظم است (AF با پاسخ بطنی سریع): کنترل ضربان با متوپرولول وریدی یا دیلتیازم وریدی (در نارسایی قلبی حاد یا EF پایین، دیلتیازم ممنوع است و از آمیودارون یا دیگوکسین استفاده می‌شود). هشدار مرگبار: در AF همراه با سندرم ولف-پارکینسون-وایت (WPW)، تزریق آدنوزین، وراپامیل، دیلتیازم، بتابلوکر و دیگوکسین مطلقاً ممنوع است (باعث تبدیل به VF و ایست قلبی می‌شود)!